House Winery
for private tastings
Wijnverhaal van de Maand

 

 

Emozione


Als kind  wilde ik het liefst elke dag spaghetti eten. Bij mijn favoriete film “La Vita è Bella”, zit ik van het begin tot het einde te snikken. Auto’s vind ik eigenlijk helemaal niet belangrijk, maar voor een leuke fiat 500 of een mooie sportieve Alfa, maak ik graag een uitzondering. Van Italiaanse muziek krijg ik altijd kippenvel en van Italiaanse wijn en eten…Ach, als u regelmatig dit wijnverhaal leest, dan weet u dat ik urenlang kan vertellen over de schoonheid van Italië. Hoe komt het toch dat ik – en met mij vele anderen – zo verliefd ben op dit land? Ik denk dat het antwoord bestaat uit de woorden “eenvoud, puurheid, schoonheid, klasse en passie”, maar vooral uit “Emozione”! Al het goeds uit Italië komt voort uit “Emozione”. Bestaat er een volk dat meer emotie toont dan de Italiaan? Een Italiaan zal nooit stil en geruisloos aan iemand voorbij gaan. In alles wat hij doet, legt hij zijn ziel en zaligheid bloot. Een simpele begroeting gaat altijd gepaard met een duidelijk zichtbare en luidruchtige omhelzing. Een gemiddeld gesprek klinkt alsof er elk moment een ruzie kan uitbarsten, maar niets is minder waar. “Emozione” moet je voelen en Italië moet je proeven. Zojuist ben ik  terug gekeerd van één grote proeverij in….de Chianti. Ik bevond mij in het altijd goede gezelschap van Clark en het spreekt dan ook voor zich dat House Winery ervoor gezorgd heeft dat u nu thuis ook kunt (na)genieten van de Chianti.

 

De weg naar Radda is lang en slingert als een prachtig lint naar het toppunt van schoonheid. Hoewel elk stukje landschap voor eeuwig op ons netvlies gegrift staat, willen wij graag alles op de gevoelige plaat vastleggen. Dat maakt dat de reis nóg langer duurt, maar soms is de reis even belangrijk als de bestemming. Bij aankomst kunnen we alleen maar met veel “Emozione” uitbrengen dat deze plek wáánzinnig mooi is. Een mooier uitzicht hadden we niet kunnen wensen. Het landschap wordt opgesierd door prachtige cipressen en natuurlijk de vele wijngaarden met voornamelijk de sangiovese- en vernacciadruif.  Ons eerste glas Chianti proeven wij bij een plaatselijk wijnboertje. Er volgen nog vele proeverijen en de keuze is moeilijk. Maar…. alles heeft te maken met “Emozione”.  Bij een bezoek aan het prachtige Florence horen wij een luid, doch kraakhelder gezongen “conte partiro”. We volgen het geluid en zomaar op het Piazza della Republica staan ze: twee jonge straatmuzikanten; zangeres Natalia Lopushanskaya begeleid door Anatoliy Grischuk. Op het moment dat tranen van ontroering over mijn wangen biggelen, gutst de regen uit de lucht. Emozione! Vanuit Florence bezoeken wij in het stadje “Vinci” (jawel, de geboorteplaats van…) het wijngoed Casale di Valle. Het begrip “proeverij” wil ik nogal eens vergeten als de glazen gevuld zijn met het resultaat van een goede oogst. Vaak vind ik het onbeleefd om die heerlijke wijnen uit te spugen, maar gezien de frequentie van onze proeverijen, heb ik dat toch maar gedaan. Casale di Valle is een onderdeel van Cantine Leonardo da Vinci, een coöperatie die in 1962 begon als samenwerking van verschillende boertjes uit de omgeving. De eerste oogst was in 1965. We proeven verschillende wijnen, maar de Chianti Riserva DOCG maakt bij ons met zijn geur en smaak van kersen, aardbeien en zoete kruiden, de meeste indruk. De Chianti Riserva DOCG heeft tien maanden op de Franse barriques gelegen en vier maanden in de fles “gerust”. Zelf vind ik het erg grappig dat vrijwel iedere Italiaanse wijnboer zweert bij de Franse wijnvaten, om de doodeenvoudige reden dat het Frans eiken beter is dan het Italiaans. DOC staat overigens voor Denominazione di Origine Controllata; dat wil zeggen dat het een kwaliteitswijn met een gecontroleerde herkomstaanduiding betreft. DOCG Denominazione di Origine Controllata e Garantita gaat nog een stapje verder; deze is namelijk ook nog geselecteerd op smaak en wordt gezien als een echte Elite-wijn. Dat belooft veel goeds.



Veel goeds treffen we ook aan in Volpaia. Volpaia is een lieflijk middeleeuws dorpje, dat je vrolijk toelacht op de weg naar het “Paradiso”. Allereerst bezoeken we het kerkhof. Het is vreemd; in Nederland voel ik me vaak een onuitgenodigde gast op een begraafplaats, maar in Italië kan ik het nooit nalaten om er één te bezoeken. De mensen zijn er niet anoniem. Prachtig ingelijste foto’s kijken me aan; veelal getekend door het leven, maar ook vaak een kind dat met een verwachtingsvolle blik het leven in kijkt of een jonge persoon wiens toekomst voor eeuwig verborgen blijft onder de mooie stenen, te midden van bloemen in de meest schreeuwende kleuren. Die bloemenpracht is veelal van plastic, omdat de zon het leven uit de echte bloemen weghaalt. Vervolgens bezoeken wij het kleine kerkje, waar ik een kaarsje aansteek. Dan ontdekken we links van het kerkje “Ristorante La Bottega”; wat een fantastische plek om Italië te proeven! We nemen plaats op het terras met wederom een waanzinnig mooi uitzicht. “La mamma Gina” verwelkomt ons met warme plaids, want het normaliter mooie weer heeft ons enigszins in de steek gelaten. Maar niet getreurd; bij zulke temperaturen smaakt zo’n Chianti nóg beter. We eten heerlijke crostini en pasta met porcini en geheel tegen onze gewoonte in, worden we bijna dagelijks als een magneet naar “La Bottega” getrokken. Op onze één na laatste avond is het een drukte van jewelste op ons favoriete stekje. De lange tafel achter ons is op typisch Toscaanse wijze gedekt en la Mamma heeft vreselijk haar best gedaan. Wij genieten intussen van een overheerlijke salade caprese en een heerlijk koel glas Piemonte. Dan komt de ober ons op theatrale wijze vertellen dat de door ons bestelde fles vino rosso niet meer voorradig is, maar….. in de kelder ligt sinds een paar jaar een mooie verrassing, die niet op de kaart staat, maar nu perfect op dronk is. Voor dat leuke koppel uit Olanda wil onze charmante ober deze bijzondere fles graag opentrekken. Hij weet ’t leuk te brengen en omdat onze smaakpapillen hier al een week verwend zijn, vertrouwen wij blindelings op een goede afdronk, pardon; afloop. Intussen vraag ik me nieuwsgierig af wat het 30-koppige gezelschap achter ons zo luidruchtig te vieren heeft. Dan komt de ober met onze hoofdgerechten (Clark heeft coniglio; konijn en ik neem cinghiale in umido con olive; wild zwijn in een saus met olijven) én…. een fles 
Chianti Riserva DOCG van Casale di Valle! Wij glimlachen; dit kan geen toeval zijn. Onze ober  vertelt dat deze Chianti perfect smaakt met een goed stuk vlees en met name met de cinghiale. De wilde zwijnen zijn trouwens de nachtmerrie van iedere wijnboer; ze snoepen namelijk regelmatig de nacht voor de druivenoogst een groot deel van de druiven op. Volgens kenners is de smaak van de cinghiale daardoor veel zachter, maar daar heeft de wijnboer natuurlijk geen boodschap aan. Verder kan de Chianti Riserva DOCG een jaartje of vier in de kelder liggen, maar er mag ook meteen gedronken worden. Onze ober vertelt dat het woord Riserva meerdere betekenissen kan hebben. Meestal wordt er bedoeld dat een wijn op hout, ofwel langer op hout heeft gelegen dan de non Riserva. Ook kan het zo zijn dat de wijn wat langer op fles heeft gelegen, voordat deze werd vrijgegeven. Een andere mogelijkheid is dat de Riserva een iets hoger alcoholpercentage heeft dan zijn kleinere broer.  Dan staat het hele gezelschap achter ons op en er wordt luidkeels getoast op de aanstaande fidanzata en fidanzato; bruid en bruidegom. Wij “moeten” meeproosten en ik realiseer me dat wij hier getuige zijn van de vooravond van een echte matrimonia! “Emozione”  komt weer om de hoek, of liever gezegd over mijn gezicht, kijken. We eten en concluderen dat onze gerechten én de wijn weer helemaal top zijn. “Héérlijk”, verzucht Clark. “Toch gaat er niets boven de konijn van mijn mamma”..……….

 

Mocht u de cinghiale thuis willen maken, dan volgt hier een overheerlijk recept”

Week mooie stukken wild zwijn in koud water en ververs het water elke paar uur, tot het niet meer rood kleurt. Hak enkele uien, wortels en selderij en neem wat salie, rozemarijn en een laurierblad. Droog het vlees en marineer het in een glazen schaal met de groenten en kruiden (die samen battuto heten) en een glas Chianti Riserva DOCG en marineer dit twaalf uur. Laat het uitlekken en verwijder de marinade. Giet een flinke laag olijfolie in een pan met een zware bodem, voeg het vlees toe en laat het op het vuur “sjirpen als de Toscaanse krekels”. Voeg een verse hoeveelheid battuto toe (maar niet teveel rozemarijn) en wat gehakte knoflook. Laat dit minstens een uur stoven, tot de uien onder in de pan beginnen te karameliseren. Voeg een glas Chianti Riserva DOCG toe, roer er wat zelfgemaakte tomatensaus door en breng het op smaak met versgemalen peper en zout. Stoof het geheel tot het vlees heel zacht is en roer regelmatig. De saus wordt vrij dik. Haal het vlees uit de saus en hak het fijn. Leg het weer in de saus, verwarm het nog even en voeg zwarte olijven toe. Serveer het gerecht met pappardelle (brede lintpasta). De hoeveelheden? Laat dat aan uw “Emozione”  over.